منابع انرژیهای سنتی، سوختهای فسیلی و برق حاصل از شکافت هسته ای و انرژی آبی(بزرگ)(نیروگاههای برق آبی) عملا بر تصویر عرضه انرژی جهانی تسلط دارند. دیگر منابع انرژی هنوز به مقدار کافی توسعه پیدا نکرده اند. در بین این انرژیها گروهی از انرژیها هستند که به آنها انرژیهای تجدیدپذیر اطلاق می گردد. به عنوان یک گروه، مقایسه آنها با انرژیهای معمولی مشکل می باشد زیرا که این انرژیها به طور وسیع توزیع شده و به نسبت پراکنده هستند. این انرژیها از نظر تجاری هنووز به طور جزئی توسعه یافته اند و مصرف کنندگان چنین انرژیهایی با شرایط متفاوتی روبرو هستند. این منابع اساساً نامحدود می باشند لیکن با درک موجود، گران و غیرقابل اعتماد تلقی می شوند. اغلب آنها از نظر زیست محیطی بی خطر بوده یامی توانند بی خطر باشند. لازم است که استانداردهای زیست محیطی قوی در توسعه انرژیهای تجدیدپذیر، به صورت جزئی از یک فرآیند پیوسته در راستای عرضه و بهره برداری از انرژی در جهان، اعمال شود. به هرحال هزینه های سرمایه ای به طور قابل ملاحظه ای کاهش یافته است و ادامه روند فوق در آینده نیز دور از انتظار نیست. قابلیت اعتماد نیز در حال افزایش می باشد. از آنجائیکه تعادل بین محیط زیست و اقتصاد انرژی در حال حاضر و در آینده مورد بحث خواهد بود بنابراین امکانات بالقوه و سهمی که این منابع تجدیدپذیر در تامین انرژی جهان خواهند داشت یک بخش کلیدی برای مباحثات آتی خواهد بود.
رسیدن به سطح گسترش انرژیهای نو در شرایط فعلی و آینده جهان لازم می باشد. لازمه این کار تغییر اساسی روش تصمیم گیری در مورد تامین انرژی به وسیله بخش خصوصی و دولتی در سرتاسر جهان است. این کار همچنین نیازمند افزایش سهم تکنولوژی، دانش فنی و منابع مالی کشورهای در حال توسعه با همکاری کشورهای پیشرفته است.