انرژی زمین گرمایی به حرارتی که در زیر سطح کره زمین انبار شده است اتلاق می گردد. مقدار این انرژی به مراتب بیشتر از مصرف فعلی انرژی در جهان است، لیکن شدت آن به جز در محل تلاقی صفحات تکتونیک و در نواحی ای که به عنوان محل آتشفشان یا زلزله شناخته می شوند بسیار کم است این انرژی در صورتی تجدیدپذیر محسوب می شود که انرژی برداشت شده بیش از انرژی ای که از طریق مرکز زمین جایگزین می شود نباشد و آبی که برای حمل انرژی به سطح زمین مورد استفاده قرار می گیرد دوباره تزریق شود. منابع کم دما(کمتر از ۱۰۰ درجه سانتیگراد) از زمان قدیم برای حمامها و گرمایش اماکن زیستی مورد استفاده بوده اند و اخیراً از این منابع برای گلخانه ها و گرمای مورد نیاز برخی فرآیندها نیز استفاده می شود. بخار خشک( در حدود ۲۴۰ درجه سانتیگراد) و آب خیلی گرم(۹۰ تا ۳۵۰ درجه سانتیگراد)برای تولید نیروی برق اقتصادی است. در طول دهه گذشته پیشرفت های قابل ملاحظه ای در زمینه استفاده از آب گرم متوسط( با دمائی پایین تر از ۱۰۰ در جه سانتیگراد) از طریق سیکلهای دوگانه جهت تولید انرژی انجام گرفته است. استفاده تجاری از انرژی زمین گرمایی حداقل در ۲۰ کشور انجام گرفته است.

ذخائر انرژی زمین گرمایی اگر چه در برخی نواحی متمرکز هستند ولی مقادیر قابل توجهی از این انرژی در تمامی نواحی جهان وجود دارند. برای بهره برداری از این منابع لازم است که به اکتشافات، استخراج و تکنولوژیهای تبدیل ادامه داده شود و به نکات زیست محیطی مانند مقادیر اندکی از گازهای محلول که شامل H2S و CO2 می شود و به مصرف یا تزریق مجدد آب نمک غلیظ توجه شود. در دراز مدت، با توسعه ابزار و روشهای موثر برای استخراج انرژی از سنگهای خشک گرم( که عمده ترین بخش این انرژی است) و منابع تحت فشار زمین و گدازه ها، سهم بالقوه انرژی زمین گرمایی به مقدار زیادی افزایش خواهند یافت.