|
پروفسور پاول برگر یکی از محققان دانشگاه اوهایو، به همراه تیم تحقیقاتی خود، میزان نور جذبشده در پلیمر سلولهای خورشیدى را در حضور و عدم حضور نانوذرات نقره اندازه گیری نمودند.
نتایج حاصله اینگونه حاکی از آن بود که در پلیمرهایی که حاوی نقره نبودند حدود 6.2 میلىآمپر بر سانتىمترمربع برق تولید شده بود، در حالى که در نمونههاى حاوى نانو ذرات نقره این رقم حدود 7 میلىآمپر بر سانتىمترمربع است.
به عقیدهى پروفسور برگر، این پژوهش فناورى استفاده از سلولهای خورشیدى را یک گام به تجارىسازى نزدیکتر مى سازد. در حال حاضر جذب نور در سلولهای خورشید به اندازه کافى نیست. یکى از راههاى افزایش بازده، بالا بردن محدوده طول موج جذبى در این پلیمرهاست. در این روش، نانوذرات نقره درون لایه نازکى از پلیمر گنجانده مىشوند. این لایه نازک پلیمرى هم مانع چسبیدن نانوذرات مىشود و هم منجر به تشکیل الگویى مىشود که جذب نور خورشید را افزایش مىدهد. با تغییر پوشش آلى به کار رفته در این سلولها فاصله میان ذرات و اندازه ذرات تغییر مىکند. با ایجاد تغییراتى در الگوى موجود در پلیمر، مىتوان جذب نور را در طول موجهاى مختلف افزایش داد که این کار به بهبود کارائی سلولهای خورشیدى کمک شایانى مى نماید. در مجموع با این کار 12 درصد به میزان برق تولیدی افزوده مىشود
|